Menu


Ode aan Jan Marijnissen

Ode aan Jan Marijnissen

In 2007 was het dertig jaar geleden dat Jan Marijnissen overleed. Jan was destijds de grote bezieler geweest van De Heidebloem en dankte aan die niet aflatende inzet een immense populariteit.
Aangezien 3 december de verjaardag was van Jan, leek begin december een ideaal moment om deze persoon na al die tijd nog eenmaal terug voor het voetlicht te brengen. Onze vereniging gaat er steeds prat op dat ze constant de neus op de toekomst gericht houdt, maar voor één keer zou de tijdmachine geprogrammeerd worden om ons terug te voeren naar de jaren zeventig en de decennia die daaraan vooraf gingen. We wilden terug naar de tijd dat er van De Heidebloem als concertorkest nog geen sprake was, naar de tijd dat kopermuziek sowieso thuishoorde in de straat of bij uitzondering al eens op een geïmproviseerde kiosk.
Reeds lang tevoren werden de hoofden bij elkaar gestoken om in samenspraak met de familie Marijnissen een concept en programma uit te tekenen voor deze muzikale hulde.
Bij het samenstellen van het programma was het grootste probleem niet : “Welke stukken zullen we spelen ?”, maar “Welke stukken zullen we schrappen ?”. Een concert is immers beperkt in tijd en je kunt geen eindeloze aaneenschakeling maken van verzoeknummers. Gelukkig was er ook nog Willem Van Hout, de huidige dirigent, die voldoende afstand kon nemen om een selectie te maken, zodat alleen de parels overbleven.
Omdat Jan ook een fortuinlijk accordeonist was, werden de gebroeders Mike en Ivan Smeulders gepolst of zij geïnteresseerd waren om hun meewerking aan dit concert te verlenen. Deze twee heren waren snel voor het idee gewonnen, alleen werd het nu wat puzzelen om de juiste datum te vinden. “Smeulders en Smeulders” waren tijdens de laatste maanden van het jaar immers druk druk met de toernee van Bart Peeters.
Zo kwam uiteindelijk zondagnamiddag 2 december uit de bus, voor ons het ideale moment omdat het aan de vooravond van Jan’s verjaardag was ; voor Mike en Ivan omdat ze diezelfde dag ’s avonds alleen de verplaatsing naar Kalmthout moesten maken voor “Slimmer dan de Zanger”.
Zo snel de publiciteit rond het concert op gang kwam en de kaarten in voorverkoop werden aangeboden, bleek dat de interesse bijzonder groot was. In geen tijd gingen alle kaarten de deur uit. Het was dan ook met een goed gevoel dat wij deze concertnamiddag tegemoet zagen.

Jan Marijnissen werd dirigent van De Heidebloem op een moment dat muziekverenigingen overal te lande, het bijzonder moeilijk kregen om te overleven. De wandelfanfares die al die tijd het straatbeeld hadden opgevrolijkt, konden op steeds minder bijval rekenen en het werd steeds moeilijker om jonge leden te rekruteren. Er zijn leukere momenten om het gewicht van een vereniging op je schouders te krijgen.
De Heidebloem mocht in zijn handen klappen dat uitgerekend op dat moment Jan Marijnissen, tot die tijd bij de vereniging verdienstelijk op de trombone en als onderdirigent, het laken helemaal naar zich toe trok. Dat heet : de juiste man, op de juiste plek op het juiste moment. Jan’s hart klopte op het ritme van de muziek en hij zou werkelijk alles uit de kast halen, alles wat binnen zijn mogelijkheden lag, om onze muziekvereniging in leven te houden.
Vandaag zijn woorden als “delegeren” “risicospreiding” en “taakverdeling” vanzelfsprekend. “Teamspirit”, “werkgroepen”, “terugkoppelen naar de basis” : allemaal begrippen die nu volledig ingeburgerd zijn. Het is daarom nog nauwelijks voor te stellen dat er tijden zijn geweest dat één man een vereniging zodanig kon beheersen dat je bijna kon zeggen dat hij de vereniging wàs. Jan stond als dirigent destijds in voor de muziekkeuze, het muziekonderricht, hij was dirigent én het bestuurslid dat de koers uittekende die werd gevaren. Bovendien was hij ook nog eens jarenlang de lokaalbeheerder.
Hoezeer Jan destijds wel de motor was van De Heidebloem bleek na zijn overlijden. De vereniging dobberde stuurloos rond, dreigde als los zand uit elkaar te vallen. Het ledenbestand liep zienderogen terug. Damocles had zijn zwaard geslepen en zwaaide dreigend over de hoofden heen van diegenen die zich geroepen voelden om als laatste het zinkend schip te verlaten.
Het was geen vijf voor twaalf maar vast al twéé voor twaalf toen Jef Herrijgers en Willem Van Hout de handen in elkaar sloegen om het roer te wenden en kordaat een nieuwe toekomst aanboorden. Gelukkig maar, want net daardoor kon op twee december de muzikale erfenis van Jan Marijnissen aan het publiek worden gepresenteerd door dezelfde vereniging als die waar Jan destijds zijn ziel voor zou hebben verkocht.
Op die eerste zondag in december bevonden zich in een uitverkochte “feestzaal De Schuur” een groot aantal mensen die daar alleen maar waren precies omdàt het een ode was aan Jan Marijnissen. Als zovelen je na dertig jaar nog altijd niet vergeten zijn, als je dat dan nog teweeg kunt brengen, dan moet je toch iets betekend hebben.

In diezelfde feestzaal had Jan Marijnissen een slordige veertig jaar geleden samen met het orkest “Bier Borrel” als allereerste ten dans gespeeld. “De Schuur”, tegenwoordig één van de mooiste locaties in onze buurt, was toen nog een échte schuur (bij Rik Van Oers) en de muzikanten hadden plaats genomen op de schelft (het gedeelte waar vroeger het hooi geborgen werd). Voor de gelegenheid werd ook op 2 december het publiek de zaal ingeloodst langs het oude kleine schuurdeurtje. In plaats van de schelft was dit keer wel een impossant podium voorzien voor de muzikanten. Als het zo uitkomt moet je de geschiedenis al eens een beetje geweld aandoen.

Het werd een heerlijke namiddag. De muziek die constant refereerde naar Jan, met het gefloten thema uit “The Longest Day”, een streep Egerländermusik, een vrolijke operettemedley van Paul Lincke, opgewekte trombonesolo’s en een medley die Jan zelf op zijn ziekbed schreef en die nu voor het eerst, na al die jaren, voor publiek werd uitgevoerd. De orkestmuziek werd voortdurend afgewisseld met virtuoze accordeonmuziek van de gebroeders Smeulders. Nooit eerder heb ik zoveel mensen samen zó stil geweten als tijdens de uitvoering van “Air” van Bach. Nooit eerder zoveel mensen in vervoering gezien voor “Il y a” van Brel en nooit eerder zoveel mensen hun mond open zien vallen van bewondering als tijdens “Jigg in a Squeezebox“ van Ivan Smeulders. Als Mike en Ivan “Atlantic Express” speelden dénderde die trein ook werkelijk door de feestzaal. Klasse. Voeg daar nog de apotheose “Olé Guapa” en de musette “Bourrasque” aan toe die beide werden gespeeld door Ivan en Mike, begeleid door de Heidebloem. Vuurwerk tussen accordeons en orkest, in een schitterend decor, terwijl buiten een storm om het gebouw raast en regen de daken geselt. Puur magie. Een langdurige staande ovatie, veel waterachtige ogen in het publiek, deels van de emotie, deels van ontroering, deels van puur genot. Dit kun je niet plannen, dit is een vonk die overslaat tussen muzikanten en publiek, het gebeurt, het overkomt je, je ondergaat het en het is héérlijk.
De familie Marijnissen heeft ons bedankt dat we het hebben willen doen, wij willen de familie bedanken dat we het hebben mógen doen.

 

Archief > Ode aan Jan Marijnissen


Muziekvereniging De Heidebloem

Secretariaat:
Steenovenstraat 59
2910 ESSEN-WILDERT
Tel: 03/667 49 96

Zoeken

U kan ook rechtstreeks zoeken naar een bepaald onderwerp. Vul hieronder uw zoekopdracht in: