Menu


Dirigenten

Op 20 oktober 2013 werd Chantal Van Hout enigszins onverwacht dirigent bij De Heidebloem. Zij volgde Bernd Van Echelpoel op die iets minder dan twee jaar de vereniging dirigeerde. Beroepsmatig was de carrière van de dirigent niet langer te combineren met ons amateurorkest op zondagmorgen.

Chantal Van Hout, docente aan de Muziekacademie der Noorderkempen, was onder Bernd Van Echelpoel onderdirigent geweest. Doordat tijdens die periode de beroepscarrière van Bernd Van Echelpoel al serieus in de lift zat, had Chantal Van Hout ruimschoots ervaring op kunnen doen in de schaduw van de eerste dirigent.

Chantal was uiteraard ook voordien geen onbekende voor de Heidebloem. Ze was reeds meer dan twintig jaar muzikant bij het concertorkest en als dochter van Willem Van Hout ook daarvoor al geen nobele onbekende geweest voor onze muzikanten.

Na één jaar als dirigente nam Kim Mous het volgende interview af van onze dirigente:

Wie is Chantal Van Hout?
Ik zag het daglicht op 28 december 1966 en kom uit een familie waar muziek altijd een belangrijke plaats heeft ingenomen. Grootvader langs moederszijde was zeer muzikaal, maar ik heb de microbe vooral doorgekregen van mijn vader Willem Van Hout. Als kind was ik zeer gevoelig voor muziek en heb dan ook nooit getwijfeld of ik wel naar “de muziekschool” zou gaan. Wanneer ik de keuze moest maken wat ik verder zou gaan studeren was deze snel gemaakt. Ik zou naar het conservatorium gaan om van mijn hobby mijn beroep te maken. Ik heb gestudeerd in Brussel, Gent en aan het Lemmensinstituut te Leuven. Tijdens mijn studies kreeg ik de kans interims te doen in “de muziekschool” (heden gekend als Academie voor Woord en Muziek Essen, Muzarto nvdr) waar ik nu AMV (notenleer), piano en ook zorg aan kinderen geef die door ziekte of andere omstandigheden een achterstand hebben opgelopen. Ik ben gehuwd en heb twee muzikale dochters die les volgen bij Muzarto alsook een instrument bespelen bij “de Heidebloem”.
Wat is je band met “de Heidebloem”?
Als kind ging ik vaak mee naar optredens van de verschillende orkesten die mijn vader dirigeerde. In Londerzeel ging ik wekelijks mee naar de repetitie op vrijdagavond en vond het jammer dat ik zelf niet mee kon spelen, maar een pianist in een blaasorkest is niet zo evident. Soms versterkte ik het slagwerk, maar al snel kwam het idee om een keyboard aan te schaffen zodat ik het melodisch slagwerk kon spelen alsook ondersteuning kon bieden aan de baspartij en andere stemmen die in de minderheid waren. Op een gegeven moment vroeg mijn vader of ik te Nieuwmoer spelend op het keyboard versterking kon bieden tijdens één van hun concerten; en zo ben ik eigenlijk als muzikant bij “de Heidebloem” terecht gekomen. Daarnaast zocht “de Heidebloem” op een bepaald moment iemand die een opleidingsorkest wilde begeleiden en gezien mijn betrokkenheid als muzikant in combinatie met mijn muzikale opleiding was dit een uitdaging die ik graag aanging. Een uitdaging was het wel want gedirigeerd had ik nog nooit en ook de samenstelling van instrumenten lag niet zo voor de hand wat het niet evident maakte om muziekstukken te kiezen en vervolgens te bewerken. Echter, spijt heb ik nooit gehad. Mogen werken met talentvolle jongeren die musiceren als hobby hebben, is één van de leukste dingen geweest dat ik tot nu toe in mijn leven gedaan heb. De band die toen ontstaan is, is iets om te koesteren.
Enkele jaren geleden gaf je vader, Willem Van Hout, het dirigeerstokje door aan Bernd Van Echelpoel. Stel dat we je gevraagd zouden hebben om je vader meteen op te volgen, zou je dat overwogen hebben?
Er zijn toen een aantal mensen geweest die opperden dat ik hiervoor geschikt zou zijn – waarschijnlijk op basis van mijn ervaring met het opleidingsorkest – maar ik heb dat toen meteen van de hand gewezen. Ik speelde wel mee in een blaasorkest maar ik kende naar mijn gevoel te weinig van blazers. Hoe kon ik met mensen gaan werken en zeggen ‘je moet dat zo of zo doen’ zonder dat ik kon uitleggen hoe ze het technisch gespeeld kregen?
Trouwens ik zat wekelijks tussen de muzikanten en was één van hen. Ik zag mezelf daar op dat moment in mijn leven niet voorstaan om de leiding te nemen. Zouden de muzikanten dit zomaar aanvaarden? Iemand zonder die ervaring kon toch mijn vader niet zomaar gaan vervangen?
Wat deed je van gedacht veranderen na twee jaar?
Toen dirigent Bernd Van Echelpoel aangaf dat het dirigeren van “de Heidebloem” praktisch moeilijk bleek omwille van zijn professionele carrière/agenda, kwam de vraag vanuit het bestuur of ik het misschien zag zitten om “de Heidebloem” te gaan leiden. Natuurlijk had ik dit voelen aankomen en nagedacht wat ik hiermee zou gaan doen. Waarom zou ik het nu wel doen en twee jaar geleden niet?
Enerzijds was de situatie nu heel anders. Als ik dit niet zou overnemen dan hadden ze niemand en zou al het werk van mijn vader verloren gaan. Ik kon dit niet laten gebeuren. Dertig jaar zomaar laten verkommeren en teloor gaan? Ik ben dan met het bestuur overeengekomen dat ik hen uit de nood zou helpen tot het lenteconcert van 2014 waarna zowel de vereniging als ikzelf zouden evalueren hoe verder te gaan; ik dirigent blijven of alsnog een nieuwe externe dirigent zoeken? Gelukkig is het voor beide partijen goed meegevallen en ben ik fier dirigent van “de Heidebloem” te mogen zijn.
Anderzijds, had ik tijdens Bernd Van Echelpoel’s dirigentschap een aantal keren de repetities overgenomen omwille van zijn professionele agenda die conflicteerde met de repetitiemomenten van “de Heidebloem”. Dat was niet altijd een gezonde situatie omdat je muzikaal gezien als interim-dirirgent niet volledig vrij bent om met de mensen te werken want uiteindelijk was ik niet de eindverantwoordelijke. Maar ik voelde toen al wel dat de dirigeer-kriebels voor het “groot orkest” ook bestonden en dat ik dit leuker zou gaan vinden mocht ik er zelf verantwoordelijk voor zijn.
Wat vind je de grootste uitdaging voor jezelf bij de vereniging?
Voor mij is het allemaal een grote uitdaging. Enerzijds is er het dirigeren, wat toch een kunst apart is en waar ik nog veel in moet leren. Anderzijds is er ook het zoeken naar de juiste muziek; muziek op niveau van de muziekvereniging en een muziekstijl/keuze waarin iedereen zich kan terug vinden. Je dient rekening te houden met jeugd die andere muziek wil spelen dan ouderen. Je dient ervoor te zorgen dat het niet allemaal rustige muziek is, dat het niet allemaal te moeilijk is, dat het niet allemaal lange of korte stukken zijn en dan last but not least dat het publiek ook nog een gevarieerd programma krijgt. Het is wikken en wegen. Eens je die beslissing gemaakt hebt, pas je de muziek aan aan de muzikanten. Sommige zaken vereenvoudig je, andere fragmenten maak je iets uitdagenders. Je begrijpt dat in dit volledige proces een grote uitdaging zit waar daarenboven zeer veel tijd inkruipt. Echter, dit proces is héél leerzaam voor een dirigent want zo heb je een stuk al een aantal keer volledig ontleedt vooraleer de muzikanten het op de pupiter (muziekstandaard nvdr) krijgen. Gelukkig krijg ik hierbij nog veel hulp van mijn vader, anders zou ik dag en nacht aan het werk zijn voor de vereniging en daar zou mijn gezin niet gelukkig mee zijn.
Dat de dirigent die “De Heidebloem” tot een bloeiende vereniging maakte je vader is, ervaar je dat nu als een voor- of een nadeel?
Ik voel dit vooral aan als een voordeel want het is leuker om te vertrekken van iets dat al niveau heeft en daarmee verder te gaan. Echter, het kan ook als nadeel ervaren worden want iets mét niveau kan snel bergaf gaan indien niet goed voortgezet. Ik besef dat ik in vergelijking met mijn vader een leek ben op het gebied van dirigeren en blaasinstrumenten, maar ik zie mijn dirigentschap vooral als een uitdaging om het – weliswaar op mijn manier – ook zo goed mogelijk te doen. Het zal sowieso anders zijn maar ik ben dan ook een totaal andere persoon dan mijn vader.
Heb je het gevoel dat je als vrouw een andere touch aan de vereniging geeft/kunt geven in vergelijking met een mannelijke dirigent? De vereniging bestaat immers nu ook al voor het grootste deel uit dames.
Misschien wel, maar ik denk dat het vooral door de persoonlijkheid komt van diegene die ervoor staat, die de touch aan de vereniging geeft. Het gaat vooral om het muzikale aspect en dat heeft niets te maken met dat je vrouw bent of man. Je gaat als vrouw misschien wel anders om met zaken of je pakt het misschien toch iets anders aan? Dat zou je misschien beter aan de muzikanten kunnen vragen!
Heb je jezelf een doel voor ogen gesteld wat je op korte termijn zou willen bereiken met onze vereniging?
In eerste instantie hoop ik de muzikanten vertrouwen te kunnen geven en opnieuw zin te laten krijgen om samen te musiceren. Dit was een beetje verdwenen na een onregelmatige en onrustige periode. We hebben ook hard moeten werken om alles klaar te krijgen voor het concert en het was best een intensieve periode. De nadruk bij een muziekvereniging ligt natuurlijk op het muzikale aspect. Dit is, denk ik, het belangrijkste doel van een muziekvereniging. Wekelijks samen komen om te musiceren, van niets te beginnen en een heel programma in elkaar te knutselen waar jong en oud, getalenteerd of iets minder getalenteerd vreugde aan kunnen beleven, is toch al een mooi doel. Het is vooral de bedoeling dat ieder, volgens zijn eigen kunnen, er voornamelijk plezier aan beleeft en dat je samen tot een mooi muzikaal resultaat kan komen.
Heb je een plan voor ogen voor langere termijn?
Grootse plannen zijn er nog niet. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat iedereen die meespeelt ook graag komt en blijft komen. Het zou wel leuk zijn om het aantal muzikanten van onze vereniging te kunnen verhogen. We hebben een fijne groep van muzikanten, maar er is zeker ruimte voor extra instrumenten bespeeld door éénieder die samen met ons muziek wil maken. In groep (jong, oud, al dan niet getalenteerd) muziek tot leven brengen is een fijne uitlaatklep voor de dagelijkse beslommeringen en kan therapeutisch werken. Daarenboven denk ik dat je als beginnend dirigent ook realistisch moet zijn en niet te veel hooi op je vork nemen. Je bent als groep maar zo sterk als de zwakste schakel. Het zal sowieso voor mezelf al een uitdaging zijn om volgend jaar naar een concours te gaan en te zorgen dat we als vereniging hier samen sterk staan.
Het tijdstip waarop je dirigente werd maakte dat het eerste jaar als dirigente waarschijnlijk geen cadeau met strikje was. Hoe blik je zelf terug op dat eerste jaar als dirigente?
Het was inderdaad niet altijd gemakkelijk omdat het voor de muzikanten ook geen gemakkelijke periode was. Maar langs de andere kant sterkt het je ook omdat je er als groep sterker uitkomt. Ik denk dat de steun die je van iedereen krijgt belangrijk is. Voor mij was het vooral belangrijk in de beginperiode dat mensen achteraf kwamen zeggen dat ze het een leuke repetitie vonden. Wat ik dan weer zeer moeilijk vond, was om emotionele nummers te repeteren op zware momenten. Daar heb ik zeker rekening mee gehouden om die wat uit te stellen.
Waar ik het voornamelijk lastig mee gehad heb, is dat er soms weinig muzikanten aanwezig waren op de repetities. Dit werkt natuurlijk niet comfortabel en is ook niet leuk voor muzikanten die er wel steeds zijn. Maar ja, in het leven gaat alles niet zoals je het zelf wilt en moet je soms hard vechten om iets te bereiken.
Je twee dochters spelen allebei in onze vereniging, heeft dat een invloed op de manier waarop je dirigeert?
Ik denk niet dat dit invloed heeft op de manier waarop ik dirigeer. Ik hoop het althans toch niet. Het is wel leuk om achteraf feedback te krijgen van mijn dochters. Bij het maken van mijn muziekkeuze laat ik hen al wel eens wat horen en dan kan ik aan de reactie al horen of het in de smaak zal vallen bij die leeftijdscategorie. Soms gaan ze zelf al eens op zoek naar muziek en proberen ze mij hints te geven.
Welke muziekstijl hoor jij onze vereniging graag brengen of zou je ons graag laten brengen?
Dat is een moeilijke vraag. Ik denk dat het een grote troef is als je elke muziekstijl kan brengen. Persoonlijk vind ik de leukste werken die met een uitdaging; waar zowel ritmische als melodische moeilijkheden inzitten en waar je dan wat mee moet worstelen om uiteindelijk te kunnen zeggen dat het resultaat toch bevredigend is. Wanneer de muzikanten en toehoorders ervan genoten hebben, is de opdracht geslaagd.
Wat raad jij de mensen die in onze vereniging zouden willen komen meespelen aan?
Kom eens luisteren en de sfeer opsnuiven van een concert of een repetitie dan zullen ze zonder woorden kunnen voelen in welke warme, gezellige familie ze terecht komen en waar ze samen iets kunnen creëren dat uniek is.
 

 

  In december 2011 had Bernd Van Echelpoel het roer over genomen van Willem Van Hout. Die had er op dat moment dertig jaar actieve dienst opzitten.

Het is niet toevallig dat het stijgende succes van de vereniging parallel loopt met de aanwezigheid van Willem Van Hout. In 1981 is Willem Van Hout door De Heidebloem geëngageerd en alle muzikale hoogtepunten die sindsdien werden bereikt mogen hem toegedicht worden. Zelfs een groot aantal van de muzikanten zijn een muzikaal product van deze meneer.

Willem Van Hout zelf studeerde aan het conservatorium in Brussel trombone, cello en contrabas. Bovendien verzamelde hij daar de eerste prijzen voor o.a. notenleer, transpositie, harmonie, contrapunt en fuga. Bij Victor Legley (een van de meest gereputeerde Belgische componisten, zowel in binnen- als buitenland) volgde hij zes jaar compositie. Met de Heidebloem was hij als dirigent zeker niet aan zijn proefstuk. Hij gaf les aan het conservatorium van Brussel, was directeur van de Muziekacademie Der Noorderkempen en dirigeerde tal van orkesten, variërend van symfonisch via koor en kamerorkest tot bigbands en fanfares.

 

Leden > Dirigenten


Muziekvereniging De Heidebloem

Secretariaat:
Steenovenstraat 59
2910 ESSEN-WILDERT
Tel: 03/667 49 96

Zoeken

U kan ook rechtstreeks zoeken naar een bepaald onderwerp. Vul hieronder uw zoekopdracht in: